Blind Man’s Buff Hangi Oyun? Çocukluğumdan Kalan Bir Sessiz Çığlık
Kayseri’de yaşadığım evin eski ahşap kapısının önünde, soğuk bir akşamüstü durmuş ve yıllardır açmadığım bir defterin sayfalarını karıştırmıştım. O defter benim için sadece birkaç tarihten ve cümleden ibaret değildi. İçinde çocukluğum, kaybettiğim heyecanlarım, küçük mutluluklarım ve bazen kimseye anlatamadığım kırgınlıklarım vardı.
25 yaşındayım ve günlük tutmayı hâlâ bırakmadım. Bazen bir günün bütün yükünü birkaç satıra sığdırıyorum. Bazen de geçmişte yaşadığım küçücük bir anın bugün bile içimde nasıl büyük bir yer kapladığını fark ediyorum. Geçenlerde eski bir sayfada karşıma çıkan bir oyun adı beni yıllar öncesine götürdü: Blind Man’s Buff.
İlk anda bu ismi görünce yüzümde küçük bir tebessüm oluştu. Çünkü aslında bu oyun benim için sadece bir çocuk oyunu değildi. İçinde arkadaşlık, korku, heyecan ve bekleyiş vardı. Oyun sırasında gözleri kapalı bir çocuğun etrafındaki dünyayı hissetmeye çalışması, bana hayatın kendisini hatırlatıyordu.
Peki Blind Man’s Buff hangi oyun? Bu oyun, Türkçede genellikle “Körebe” olarak bilinen geleneksel bir çocuk oyunudur. Bir kişinin gözleri bağlanır ve diğer oyuncuları yakalamaya çalışır. Ancak benim hafızamda bu oyun sadece kurallardan ibaret değil. Benim için Blind Man’s Buff, çocukluğun saf duygularını taşıyan küçük ama unutulmaz bir hikâyedir.
Kayseri Sokaklarında Geçen Bir Yaz Akşamı
Çocukluğumda Kayseri’de yaz akşamları çok farklı bir güzelliğe sahipti. Hava biraz serinlemeye başladığında mahalledeki çocuklar dışarı çıkar, herkes bir araya gelirdi. Telefonların, ekranların ve hızlı geçen günlerin olmadığı zamanlardı. Bir top, birkaç arkadaş ve biraz hayal gücü bize yetiyordu.
O günlerden birinde mahallemizde Blind Man’s Buff yani Körebe oynamaya karar vermiştik. Yaşım küçük olduğu için oyunun basit bir eğlence olduğunu düşünüyordum. Fakat o akşam hissettiğim duygular hâlâ aklımda.
Gözleri bağlanan kişi ben olmuştum. Arkadaşlarımın seslerini duyuyor ama onları göremiyordum. Bir yandan heyecanlanıyor, bir yandan da garip bir korku hissediyordum. Çünkü gözlerim kapalıyken dünya bir anda değişmişti.
Normalde bildiğim sokak, birkaç saniye içinde bilinmeyen bir yere dönüşmüştü. Adımlarımı dikkatli atıyor, seslerin geldiği yöne doğru ilerliyordum. Arkadaşlarım gülüyor, kaçıyor ve beni şaşırtmaya çalışıyordu.
O an fark ettiğim şey şuydu: İnsan bazen görmeden de birçok şeyi hissedebiliyor. Bir arkadaşın sesindeki mutluluğu, yaklaştığını düşündüğün kişinin heyecanını, bulunduğun ortamın sıcaklığını sadece hislerinle anlayabiliyorsun.
Bir Oyunun İçinde Saklanan Duygular
Blind Man’s Buff hangi oyun diye sorulduğunda çoğu insan basitçe “Körebe oyunu” cevabını verir. Bu doğru olsa da benim için eksik bir cevaptır. Çünkü bu oyun, çocukların sadece koştuğu ve birbirini yakalamaya çalıştığı bir oyun değildir.
O oyunun içinde güven vardır. Arkadaşlarının seni kandıracağını bilsen bile onlara güvenmek vardır. Düştüğünde güleceklerini ama seni kaldıracaklarını bilmek vardır.
O akşam bir arkadaşımı yakalayacağımı düşündüğüm anda boşluğa uzanmıştım. Ellerim kimseye değmemişti. Herkes kahkahalarla gülmüştü. Ben de gülmeye çalışmıştım ama içimde küçük bir hayal kırıklığı oluşmuştu.
Çünkü çocukken bile bir şeyi başarmak istiyordum. Yakalamak, kazanmak ve arkadaşlarıma kendimi göstermek istiyordum. O an yaşadığım hayal kırıklığı küçük görünse de benim için gerçekti.
Sonra birkaç dakika sonra tekrar denedim. Bu kez daha dikkatli dinledim. Ayak seslerine, nefes alışlara, küçük hareketlere odaklandım. Ve sonunda bir arkadaşımı yakaladım.
O an hissettiğim mutluluğu bugün bile hatırlıyorum. Büyük bir başarı değildi belki ama çocuk kalbimde büyük bir sevinç yaratmıştı. O an umut etmenin ve tekrar denemenin ne kadar önemli olduğunu öğrenmiştim.
Gözler Kapalıyken Öğrendiğim Hayat Dersleri
Yıllar sonra düşündüğümde Blind Man’s Buff oyununun bana birçok şey öğrettiğini fark ediyorum. Hayatta da bazen gözlerimiz bağlı ilerliyoruz. Ne olacağını bilmiyoruz, hangi yöne gideceğimizi kestiremiyoruz.
25 yaşında bir genç yetişkin olarak bugün hâlâ birçok konuda belirsizlik yaşıyorum. Gelecek planları, hayaller, sorumluluklar ve bazen içimde büyüyen endişeler…
Bazen kendimi o eski oyundaki hâlime benzetiyorum. Etrafımı tam göremiyorum ama ilerlemeye çalışıyorum. Bazen yanlış yöne gidiyorum, bazen düş kırıklığı yaşıyorum. Fakat her seferinde yeniden ayağa kalkmayı öğreniyorum.
Günlüğüme bazı geceler şu cümleyi yazıyorum: “Bugün de gözlerim kapalı yürüdüm ama yine de yolumu bulmaya çalıştım.”
Belki de çocukken oynadığımız oyunların en güzel tarafı buydu. Farkında olmadan bize hayatı anlatıyorlardı.
Eski Bir Defter, Eski Bir Oyun ve Yeni Bir Umut
Geçen ay o eski günlüğümü okurken bir an durdum. Çocukken yazdığım birkaç cümle beni çok etkiledi. O zamanlar hayat daha kolay görünüyordu. Mutluluk için büyük şeylere ihtiyacımız yoktu.
Bir oyuna çağrılmak, arkadaşlarla aynı sokakta buluşmak, akşam ezanına kadar dışarıda kalmak yeterliydi.
Bugün bazen hayatın karmaşası içinde bu küçük mutlulukları unutuyoruz. Daha büyük hedeflerin peşinden koşarken geçmişte bizi mutlu eden şeyleri geride bırakıyoruz.
Blind Man’s Buff benim için geçmişten gelen küçük bir hatırlatma oldu. Bana tekrar heyecanlanmayı, beklemeyi ve umut etmeyi hatırlattı.
Kayseri’nin serin bir akşamında çocuk hâlimle oynadığım o oyun, bugün hâlâ içimde yaşıyor. Gözlerimi kapattığımda bazen o eski mahalleyi, arkadaşlarımın seslerini ve üzerime çöken tatlı heyecanı hissediyorum.
Blind Man’s Buff Neden Hâlâ Unutulmayan Bir Oyundur?
Blind Man’s Buff yani Körebe, nesiller boyunca oynanan geleneksel oyunlardan biridir. Bunun sebebi sadece kolay oynanması değildir. Bu oyunun içinde insan ilişkileri vardır.
Bir oyuncunun gözlerinin bağlanması, diğerlerinin saklanması ve yakalanma anındaki heyecan aslında çocukların iletişim kurmasını sağlar. Oyuncular birbirlerini dinlemeyi, dikkat etmeyi ve birlikte eğlenmeyi öğrenir.
Benim için bu oyunun en özel tarafı ise belirsizliktir. Gözleri kapalı bir şekilde ilerlemek ilk başta korkutucu gelir. Fakat birkaç dakika sonra insan kendine güvenmeye başlar.
Belki de büyüdükçe unuttuğumuz şey budur. Her şeyi kontrol edemeyeceğimizi kabul etmek ve yine de ilerlemeye devam etmek.
Çocukken bir oyunda öğrendiğim bu duygu, bugün hayatımda hâlâ bana eşlik ediyor.
“Blind Man’s Buff hangi oyun” hakkındaki meraklarınızı giderebildiysek ne mutlu bize. Kadinmatinesi ailesi olarak her zaman yanınızdayız!
Çocukluğumdan Bugüne Kalan Bir Hatıra
Şimdi geriye dönüp baktığımda Blind Man’s Buff oyununun hayatımdaki yerini daha iyi anlıyorum. O gün sadece arkadaşlarımla bir oyun oynamamıştım. Kendimle ilgili küçük bir şey keşfetmiştim.
Korksam bile hareket edebileceğimi, kaybetsem bile yeniden deneyebileceğimi ve bazen göremediğim şeylere rağmen yolumu bulabileceğimi öğrenmiştim.
Belki yıllar sonra başka şehirlerde yaşayacağım, başka insanlarla tanışacağım ve bambaşka hikâyeler biriktireceğim. Fakat Kayseri sokaklarında oynadığım o eski oyun, hafızamın en sıcak köşelerinden biri olarak kalacak.
Blind Man’s Buff hangi oyun diye soran birine bugün sadece “Körebe” demem. Çünkü benim cevabım bundan çok daha fazlası olur.
Benim için Blind Man’s Buff; çocukluk heyecanı, arkadaş kahkahaları, küçük hayal kırıklıkları ve yeniden deneme cesaretidir.
Bazen hayatın içinde yolumuzu kaybettiğimizi düşünürüz. Oysa belki de ihtiyacımız olan tek şey, biraz sabırla dinlemek ve içimizdeki sesi takip etmektir.
Çünkü bazı oyunlar çocuklukta başlar ama bize öğrettikleri ömür boyu devam eder.